Inderdaad, je leest het goed: ik ben niet hip. Ik twitter namelijk niet. Hoewel het 2009 is -hét Twitterjaar-, doe ik er niet aan mee.

Omdat Twitter afgelopen week onderwerp van gesprek was op de werkvloer, ben ik me toch maar eens gaan verdiepen in de wondere wereld van het fenomeen ‘Kijk eens waar ik ben, kijk eens wat ik doe’.

Ondanks dat er tussen mij en mijn collega’s enigszins een generatiekloof aanwezig is op sommige vlakken, zijn we het over één ding eens: Twitteren, wat een onzin! We doen het niet en we gáán het niet doen.

Toch lijken wethouders, burgemeesters en dé politici van het moment lijken hun heil gevonden te hebben in het welbekende twitteren. “Als de donder naar huis en kinderen”, laat Femke Halsema vandaag bijvoorbeeld weten. (Waarom nou weer Femke Halsema? Gewoon, omdat ik wist dat Femke twittert. Puur toeval dus.) Kritisch als ik ben, vraag ik me toch af wat de meerwaarde van deze manier van communiceren is. Ja, het is snel. Ja, iedereen weet wat je vandaag weer op je bordje hebt liggen. Maar nee, dat boeit mij niet. En nee, niet iedereen hoeft te weten wat IK vandaag op mijn bordje heb liggen. Toch schijnen mensen het interessant te vinden om anderen te laten weten wat hun zoal bezighoudt, opgesomd in enkele woorden. Toch schijnen mensen het interessant te vinden wat politici denken en uitvoeren, want hey, het is wél een politicus!!

Nee, ik heb genoeg aan Hyves en mijn e-mail. Prima om dingen te laten weten aan mensen waarvan ik wél wil dat zij het lezen.

Politici zijn hip.

Eind augustus is de tijd dat de scholen weer met liefde hun deuren openen voor de razend enthousiaste leerlingen. Eind augustus is de tijd dat men terugkeert van een welverdiende vakantie op de camping, om vervolgens vol goede moed het werk weer op te pakken wat hen te wachten staat.

Ik weet nog goed dat ik er altijd flink van baalde als ik weer naar school moest, terwijl overige regio’s nog volop genoten van hun vakantie. Ik mocht weer met een goedgevulde boekentas op weg naar school vertrekken, om mezelf te verrijken met wiskundige kennis. Jaloers dacht ik dan terug aan neefjes en nichtjes, die nog lekker genoten van hun vrijheid. Die neefjes en nichtjes die nog lekker om 12u hun bed uit konden rollen, om vervolgens bruin te liggen bakken aan het water terwijl jij in een bloedheet lokaal wacht op het verlossende geluid van de bel.
Natuurlijk, mijn vakantie was eerder begonnen. Dus ik mocht ook weer eerder naar school. Maar leuk vond ik het niet.

Dit jaar zijn de rollen eens omgedraaid. Goed, ik kreeg vrij laat vakantie. Maar daarentegen kan ik nu nog genieten van de vrijheid die vakantie heet. Om me heen beginnen introductieweken, starten scholen weer met hun veelbelovende lesprogramma’s en beginnen de bussen langzaamaan weer voller te raken. Het echte werk begint weer voor de buschauffeurs. Want na een vakantieperiode met deprimerend lege bussen, is er eindelijk weer leven in de bus.

Ik blijf nog even vakantieganger. 7 September mag ik weer aan de bak. Nou, niet helemaal trouwens… Het enige dat 7 september mij zal brengen, is wat informatie over leerjaar twee. 14 September begint het voor mij pas echt, dan zal ik me begeven op de werkvloer (lees: stage).

Dus dit jaar ben ik de ‘lucky one’, die langer dan lang vakantie heeft. Dit jaar ben ik degene die lekker om 12u mijn bed uit kan rollen, om vervolgens terug te denken aan neefjes en nichtjes die met een goedgevulde boekentas op weg zijn naar school.

Sportief Nederland heeft er weer zin in. De Nijmeegse vierdaagse is voor de 93^e keer van start gegaan. De eerste deelnemers hebben gisternacht de stoute (wandel)schoenen aangetrokken.

Dit jaar telt de vierdaagse 41.205 sportieve deelnemers, die een afstand van 30, 40 of 50km af zullen leggen.

Eerlijk gezegd zie ik er de lol niet zo van in om vroeg mijn bed uit te komen, en daarnaast ook nog eens een lange wandeltocht af te leggen. Maar stiekem heb ik wel bewondering voor de mensen die ’s nachts beginnen aan een wandeltocht, waar geen eind aan lijkt te komen.

Nu moet ik er wel bij zeggen dat sporten niet mijn sterkte kant is. Áls ik het al doe is het puur omdat het ‘moet’. Twee jaar geleden dacht ik dat ik mijn roeping had gevonden: fitness. Hartstikke leuk en aardig, in het begin. Maar na een tijd werd dat ‘hartstikke leuk en aardig’ gevoel een stuk minder. En nu? Nu ben ik al maanden niet meer geweest.

Maar bij de vierdaagse draait het natuurlijk om de eer, waardering en het gevoel ‘ik ben goed beziiiiig!’ Dat kan ik inderdaad niet ontkennen. Ja, het is knap. Ja, dat waardeer ik. Ja, je bent dan goed bezig.

Sportief. Nu ik nog…

Op dit moment heb ik een volle maag. Een volle maag, hoofdzakelijk gevuld met vlees. We hebben namelijk gegourmet. Ja, inderdaad, op Tweede Paasdag. Iets wat normaal bij het stereotype kerstbeeld hoort, hebben wij dus nu gedaan.

Vlees is sowieso lekker hoor, daar hoeft het voor mij echt geen kerst voor te zijn. En daar heb ik ook geen donkere gezellige avonden voor nodig, verlicht door tal van brandende kaarsjes en kerstboomlichtjes.

Nee, Pasen is ook prima. Prima om te gourmetten, en te genieten van het vlees na een mooie dag. Want mensen, Pasen 2009 is de warmste Pasen in 25 jaar. Genieten voor de dagjesmensen, zich met het hele gezin begevend in een oneindige file met andere dagjesmensen.
Parken zoals Ouwehands Dierenpark en De Keukenhof hadden niets te klagen. Met een stijging van 1/5 verwelkomde het dierenpark maar al te graag de ouders, zeulend met hun krijsende kinders die maar geen afscheid van de leeuwen konden nemen. De Keukenhof, dat park met die bloemetjes ja, verwelkomde vandaag 100.000 bezoekers (lees: 99.999 Chinezen met camera, genietend van al dat Hollands schoon).

Verder heeft men natuurlijk volop genoten van de croissantjes, pistoletjes en (chocolade)eieren. Want Pasen en brood schijnen heel goed samen te gaan. Net zoiets als kerst en gourmetten. Of carnaval en bier.

Dat is dus Pasen voor de gemiddelde Nederlander. Pasen betekent een extra vrije dag. Genieten van het weer, een dagje erop uit trekken en paaseieren eten. Niets meer, en niets minder. Ik stond er wel raar van te kijken hoor, na het lezen van een bericht dat 45(!!) procent van de Nederlanders niet weet dat Pasen een christelijk feest is. Om nog maar te zwijgen over het feit dat 2/3 van de bevolking niet weet dat de opstanding van Jezus dan wordt herdacht…

Eerlijk gezegd had ik wel gedacht dat deze betekenissen tot de standaard opvoeding en cultuur van ons aller Nederlander zou horen. Niet dus. Is het dus nog slechter gesteld met ons volk dan ik dacht. Viel je voor het lezen van deze blog onder die 45 procent of 2/3? Ga je schamen. En doe ons land eer aan: onthoud het voor volgend jaar.

“Ja echt! Hij is wel 15 keer vreemd gegaan!” Een jaar of 14 was ze. Geplamuurd en opgetut van hier tot ginder, in de hoop om voor minstens 16 jaar door te gaan. Luid (de hele bus kon meegenieten) verkondigde ze DE roddel aan haar vriendin, ook van het type “ik-wil-lekker-zijn”.

De rasechte vrouw komt al vroeg naar boven in deze jonge (opge)tutjes.
1. Ze roddelt.
Geen twijfel over mogelijk, elke vrouw roddelt. Over de man met die enge blik die iets te veel “ik-wil-seks” uitstraalt. Over Mientje die het weer met Kees gedaan heeft. En over Klaartje met haar nieuwe pumps die ECHT niet kunnen.
2. Ze wil mooi zijn.
Ook geen twijfel over mogelijk, elke vrouw wil mooi zijn. Elke vrouw wil de nieuwste Gucci jurk het liefst in haar kast hebben. Elke vrouw wil graag van iedereen bevestigd hebben dat ze er weer ge-wel-dig uitziet vandaag.

Verder kan ik nog een waslijst aan kenmerken op gaan noemen die van toepassing zijn op DE vrouw. Maar na een busrit zijn enkel deze twee eigenschappen mij duidelijk geworden van de twee (opge)tutjes. Oh ja, en dat het nu toch echt over was tussen de 15-keer vreemdganger en zijn “chick”.

Het is zaterdag. In een overvolle Brabantse hoofdstad loop ik hier en daar wat rond. Nou ja, lopen… Mensen ontwijken, om botsingen en tenen trappen te voorkomen, is een betere verwoording. Want zaterdag is de dag dat iedereen op het geweldige idee komt om dat ene bosje tulpen op de markt te halen. Of om die schoenen, die eerst eigenlijk veel te duur waren, nu toch echt te gaan kopen.

En niets is zo leuk om al dat volk eens te bekijken. Onwijs grappig/vermakend/treurig als je niets te doen hebt. Want serieus, zo zie je nog eens wat. Bijstandsmoeders op Tomosjes, omaatjes (gevolgd door opaatjes die zichzelf alsmaar afvragen waarom ze ook alweer mee waren gegaan) en toeristen, die midden in een volle winkelstraat stil gaan staan om te bekijken waar die oh zo mooie Sint Jan is… Ze zijn er allemaal.

Buiten de opaatjes lijken wel meer mensen zich af te vragen waarom ze ook alweer op ZATERDAG naar de stad zijn gegaan. (Oke, dat vroeg ik mezelf ook af nadat ik er twee keer zo lang als normaal over had gedaan om van het station naar de binnenstad te komen.) Chagrijnige, geïrriteerde gezichten waren er in grote hoeveelheden. Ik ben er nog niet uit wat de oorzaak was. Misschien lag het aan het feit dat de tenen van Annie voor de 3e keer platgelopen werden. Of waren de tulpen duurder dan vorige week? Het weer zal ook wel enige invloed gehad hebben. Nadat Nederland een mooie zonnige week had gehad, was het nu grijs, grauw en fris.

Na een uurtje mezelf vermaakt te hebben door het bekijken van mensen (en al het leed wat dat met zich meebrengt in een drukke binnenstad), vond ik het wel weer tijd om terug te keren naar huis. Met de bus. Omgeven door bijstandsmoeders, zonder Tomos.

Chagrijnige heethoofden lijken om te slaan in vrolijke levensgenieters. Het zonnetje laat zich namelijk zien in ons mooie kikkerlandje. Fietsen worden uit de schuur gehaald, bijtjes laten zich zien en de witte beentjes worden ook weer voorzichtig getoond aan het zonlicht.

De weersverwachtingen liegen er niet om, 18 tot 20 graden in het vooruitzicht. En dan te bedenken dat het een week geleden niet echt ‘hier-word-ik-vrolijk-van’weer was. Regen en kou. Nee, het veroorzaakte geen stralende gezichten. Meer iets van overlopende afvoerputjes, uit-z’n-fatsoen-waaiende paraplu’s (waarna je jezelf voorneemt nóóit meer een paraplu voor twee euro aan te schaffen) en natte sokken doordat die schoenen toch eigenlijk niet zo waterdicht waren als je had gehoopt.

Maar kom, kom… Kijk naar buiten, geniet. Kijk naar de weersvooruitzichten en geniet nog een keer. Het weekend ziet er namelijk veelbelovend uit. Lekkere temperatuur, zonnetje en *tromgeroffel* geen neerslag. Wat wil een mens nog meer?

Hoelang dit weer zich zal laten zien, dat weet ik ook niet. Maar als we de voorgaande jaren mogen geloven, ziet het er rooskleurig uit voor ons kaaskoppen. Het zal niet de eerste keer zijn dat april een warme maand wordt.

Zo, en nu eerst die winterjas eens uit…

Nog een paar uurtjes, en dan ga ik voor het eerst van mijn leven de wolken van dichtbij bekijken. Ja, Stephan gaat op vakantie. Twee weekjes naar Gran Canaria, heerlijk.

Een paar dagen van tevoren sta je er pas bij stil: we gaan al bijna! Echt? Ja, echt! En oh, wat moet er nog veel gebeuren. Welke shirts neem ik mee? Hoeveel? Ja, lastig. Ik heb nog nooit gevlogen, dus een ervaringsdeskundige ben ik niet op het gebied van reizen.

Al met al heb ik alles redelijk bij elkaar weten te rapen. Kleren, camera(zooi) en laptop: het gaat allemaal mee. Het gaat allemaal mee de lucht in, om daarna hopelijk weer op vaste grond aan te komen.

Toch kan ik me niet indenken dat ik over een dikke 24 uur in de zon zal liggen/zitten/whatever. Kijk naar buiten: een grijze, grauwe lucht met een heerlijke plens water toe. Raar idee toch?Jezelf indenken dat dat over 24 uur een blauwe lucht zal zijn. Hoop ik tenminste. Als is het maar voor twee weken…

Adios,
En tot over twee weken

…Pippikostuums

Hét excuus om jezelf lazerus te zuipen: carnaval. Met name in de zuidelijke provincies van ons kikkerlandje schijnt het feest flink los te barsten. Bier, confetti, konijntjes- en pippikostuums alom. Lang leve de week van uitbundige optochten en katers. Lang leve carnaval.

Oké, hier merk je niks van de feestvreugde. Nee, ik woon in een Brabants dorp waar carnaval taboe is (ja, die bestaan). Voor het bier en de confetti zul je toch echt naar Den Bosch moeten. Voor de Gebroeders Ko is Wijk en Aalburg geen thuishonk. Hier is het stil. Hier is het rustig. Hier is het carnavalloos

Geld moet rollen, bier zal vloeien
Nu scheelt het dat ik sowieso vrij weinig met carnaval heb. Leuk hoor, comazuipen. Maar het is niet mijn ding om met een biertje in mijn hand ‘Schatje mag ik je foto’ mee te blèren, eruitziend als een halve zool in feestkleren. Om vervolgens nog een biertje achterover te gooien, met het excuus: ‘het is maar één keer per jaar carnaval!’ Nee, ik blijf dit weekje in het rustige Wijk en Aalburg. Daar is het stil. Daar is het rustig. Daar is het carnavalloos.

Napret
Ach, nog een paar daagjes… En dan is de rust wedergekeerd. De harde feiten zullen zich laten zien: geld tekort! Was me dat toch even leuk, een maandsalaris aan bier uitgeven.
Nou ja, het is maar één keer per jaar carnaval toch?